we gutsen
  en we schaven
  we beitelen
  en schuren
  we kerven
  en we snijden
  onze ego’s
  overeind
    
  we boenen
  en we wrijven
  we slijpen
  en we poetsen
  we polijsten
  steeds die ego’s
  maar weer
  glimmend
  
  maar we zijn
  toch diamanten
  die ongeslepen
  al zo zuiver
  het licht in ons 
  doen stralen? 
 
  kunnen wij
  zonder onze ego’s
  die schittering
  niet aan?
Dit delen: