daar stond de mens opeens op aarde
 de hoge paradijsdeuren achter hen
 vielen zacht maar resoluut in ’t slot
 
 ‘klik…’
 
 een kille bries woei over het landschap
 het uithangbord met ‘Paradijs’
 wiegde zachtjes heen en weer

 ‘ieiep… ieiep…’

 Adam rilde, reikte met zijn hand uit naar Eva
 die hem aankeek, heel even weifelde 
 en hem toen zacht en liefdevol aanvaarde

 ‘(stilte)…’
 
 het was daar op dat moment
 dat hoop, menselijkheid en verbinding
 hun intrede deden in de ruige wereld
 
 ‘stap… stap… stap’
 
 zie de mensheid -zoveel later- lopen
 blind en dolend zoekende
 naar toegangsdeur en uithangbord
 
 ‘kadoem… kadoem… kadoem…’
 
 terwijl ze slechts door luisteren
 naar het geluid dat in hen klopt
 een hand hoeft uit te reiken

©FuroreHugo
Dinsdagthema: Verzoekvers
___________________________________
Wil je weten hoe een dichter tegen jouw wereld aankijkt? Dien een verzoek in!
Iedere dinsdag in 2021 schrijf ik een vers op verzoek.
52 weken lang. Je kunt in het reactieveld hieronder een verzoek indienen.
Ik spaar ze op en trek er wekelijks één uit. Wie weet die van jou.
Vandaag:

Jolanda Sieders: hoop, menselijkheid en verbinding

Dit delen: