door Hugo Vos | okt 8, 2021
ocherm dacht ik toen ik het zag verstopt onder de d deemoedig nam het daar geen ruimte in een toonbeeld van deemoedig ondergeschikt keek het me aan haalde de schouders op deemoedig het deed me wat die nederigheid maar ja… zo is deemoedig ik knipoogde bemoedigend het...
door Hugo Vos | okt 1, 2021
de brokstukken vlogen me krakend om de oren ik keek beduusd naar het lavet de l, de a en en ook de v vertoonde nu al grote gaten maar in de vorm zag ik nog het lavet het granietgruis geurde naar de brave jaren vijftig de hoogtijdagen van het lavet toen men de kinderen...
door Hugo Vos | sep 17, 2021
er rolden tranen uit mijn woordenboek en toen ik even zocht zag ik hem grienen wat is er aan de hand, vroeg ik ik weet het niet, zei hij maar ik moet alsmaar grienen de bladzij waar hij stond vochtig van zijn tranen schudde ritmisch door zijn grienen anderen blèren,...
door Hugo Vos | sep 10, 2021
hij drong zich naar voren toen ik over schavuit iets wilden schrijven schobbejak ik riep nog ‘hé!’ maar hij had schavuit al opzij geschoven schobbejak was nogal egoïstisch en zat vol schurkenstreken schofterig gewoon schobbejak maakt zich niet druk over anderen, het...
door Hugo Vos | sep 3, 2021
als ik een oude man zou zijn en een tegenwerping op zou werpen zei ik niet maar, maar doch ik ben natuurlijk nog geen oude man ik ben slechts middelbaar doch klinkt hier toch mijn weifelend bezwaar want middelbaar eindigt weliswaar voorbij een jaar of achtenvijftig...
