door Hugo Vos | apr 26, 2020
ik durf niet over seks te schrijven klaarblijkelijk ligt daar mijn taboe geen poëzie ooit over ‘nat’ of ‘stijve’ ’t wordt tijd dat ik dat wél eens doe want seks schijnt heel goed te verkopen ’t voelt wat ongemakkelijk maar als dit mijn business goed laat lopen...
door Hugo Vos | apr 16, 2020
het ritme van klanken probeer ik te typen ik drum met mijn woorden muziek op papier dat ritme verlaat steeds als eerste mijn lippen ik mompel en fluister ze uit met plezier maar dan is mijn drumwerk plots voer voor de goden want hoe klinkt dit strakjes uit jouw mond...
door Hugo Vos | mrt 30, 2020
in de spiegel van mijn poëzie denk ik mezelf te zien echo’s uit de diepe voor die ik door mijn pad te ploegen getrokken heb waarvan ik de kluiten omgekeerd op mijn papieren aarde stort wie zie ik echt? ben ik dat daar of zie ik slechts de sporen het opgewaaide...
door Hugo Vos | okt 12, 2019
Eén voor één verschijnen letters vormen woorden worden zinnen en verworden tot gedicht dat laatste, wordt veroorzaakt, door de return-toets, want zou ik, die niet gebruiken, was dit gedicht, toch geen gezicht? Teken wat je nu ziet
door Hugo Vos | jan 25, 2019
E N M E T E L K E V I N G E R T I K H I E R V O O R M E W O R D T M I J N B E E L D S C H E R M G E D I C H T Toen iets wat voor je staat
