door Hugo Vos | mrt 18, 2021
hij is zo vaak dat jochie nog dat zich terugtrekt op het plein voor school zo vaak acht jaar nog dat toeschouwertje van het leven verderop zo vaak voelt hij die angst nog er niet bij te horen omdat ze dat zo vaak bewezen zo vaak nog moet hij zichzelf vertrouwen geven...
door Hugo Vos | mrt 1, 2021
toen hij geboren werd, mijn zoon werd ik overvallen door de liefde ik wist niet dat die bron in mij zo onstuimig veel bevatten kon wanhopig stutte ik de wanden van mijn plots gevulde hart sterkte ik de voegen van mijn lijf opdat het er niet uit zou barsten toen de...
door Hugo Vos | nov 29, 2020
ik zette kinderen op aarde ik bracht ze groot en liet ze los gaf ze als wapens mee wat normen en wat waarden voor in het grotemensenbos waar kansen wonen en gevaren ik heb ze voorgeleefd hoe je de monsters temt door je niet blind op hen te staren hoe je oog houdt...
door Hugo Vos | aug 22, 2020
mijn kinderen zijn niet van mijik heb ze slechts ontvangenin mijn taak hen te begeleiden op het pad van hún verlangenik kan niet eisen dat ze mij behagendat zou ik egoïstisch vindenik hoop dat als ik dood benze mij slechts als hun gids bemindenniet als de eiser van...
door Hugo Vos | mei 8, 2020
toen was de speeltuin uitgespeeld want kinderen moeten slapen de schommel legt zijn touwtjes neer de zandbak ligt te gapen de draaimolen kan eindelijk rusten de glijbaan rekt zich lekker uit de wipkip zegt: Welterusten, morgen komen ze vast wel...
