door Hugo Vos | jan 5, 2021
twee roze vellen in je luchtweg ze zijn zo cruciaal je stuurt er simpelweg wat adem langs en hup daar heb je taal als baby moet het een ontdekking zijn geluid te kunnen maken die ook nog een respons creëert je dorst naar melk doet smaken langzaam leer je het besturen...
door Hugo Vos | nov 29, 2020
ik zette kinderen op aarde ik bracht ze groot en liet ze los gaf ze als wapens mee wat normen en wat waarden voor in het grotemensenbos waar kansen wonen en gevaren ik heb ze voorgeleefd hoe je de monsters temt door je niet blind op hen te staren hoe je oog houdt...
door Hugo Vos | okt 18, 2019
’van de mol die wilde weten’ ’tot de maan en ook weer terug’ ’de kleine beer die niet kon slapen’ wat gaat een kindertijd toch vlug voor je ’t weet is het gedaan met lezen aan de bedrand ’s avonds vroeg staan ze zelfstandig in het leven hebben ook zij geen tijd genoeg...
door Hugo Vos | jan 27, 2019
mijn zoon een frummel ooit gewogen toen in grammen is nu een bonk hij telt kilo’s nu heeft er zelfs wat over de lengte die hij mat toen hij tevoorschijn kwam torent hij nu boven mij uit ik knuffel hem omhoog als ik hem groet en hij kijkt teder op mij neer (die...
door Hugo Vos | jan 19, 2019
De borsten van mijn moeder (Dat moet toch wel in het begin?) Mijn knuffelbeer met buikgeluid (Zachte krullen op katoen) Het stuur van mijn rode driewieler (Rechts koud ijzer want een handvat stuk) De hand van mijn vader (Groot en eeltig en met groeven) De deurknop van...
