door Hugo Vos | okt 6, 2022
de wereld past niet in mijn hoofd ‘t is simpelweg niet meer te dragen het knikkebolt en knakt opzij de wereld wordt me veel te groot mij waren antwoorden beloofd wat ik kreeg waren slechts vragen stop daar de oorlogen nog bij en ziehier: een mens in nood ik heb er...
door Hugo Vos | sep 19, 2022
het wordt zo vaak gezegd in ’t Frans leef het maar in roze ’t idee is mooi zo’n roze bril maar wat nou als de zonnebril die ik bezit glazen heeft die donker zijn hoe kleur ik ooit mijn uitzicht dan naar zuurstok en zoetsappigheid ik wil hier niet gaan somberen maar ik...
door Hugo Vos | feb 24, 2022
de dichter vecht met alle letters om vorm te geven aan wat is hij tracht de lezer mee te nemen in zijn geluk of droefenis die pakt hij in in mooie woorden zo wordt zijn pijn ietwat verzacht de lezer leest tussen de regels wel of hij moet huilen of juist lacht maar...
door Hugo Vos | jun 13, 2021
wie kent hem niet de zetel van het onvermogen het bankje van de wanhoop en verdriet de lucht drukt zwaar op je gemoed, ’t is duister en lelijkheid slechts wat je ziet je kijkt er liever ook niet naar de gewelven waar je onder zit je vervloekt hun zware wolkpartijen...
door Hugo Vos | okt 22, 2020
ik heb de eenzaamheid ontmoet vandaag hij zat daar op zijn kleine kamer stil te zijn en voor zich uit te staren ik zwaaide naar hem hij wenkte mij en liet me binnen spreken deed hij niet zijn adem tikte als een trage klok terwijl het tikken van de klok klonk als...
