door Hugo Vos | sep 11, 2020
zo’n dag dat je het niet weet en zelfs niet weet wat je moet weten zo’n dag waarvan je weet dat als je je zo’n dag weet zo’n dag zo snel mogelijk weer wilt vergeten zo’n dag
door Hugo Vos | jun 14, 2020
we droegen onze angsten mee in de zon, op het terras in het park waar ’t geurig toeven was langs koele branding van de zee we bonden met een knoop of twee de wolken vast aan onze jas en sleepten zo bij elke pas de zwaarte van het leven mee het lichaam schuin, het...
door Hugo Vos | okt 27, 2019
de bladeren vallen in mijn hoofd mijn gedachten knisperen bij iedere stap waai ik beelden op van toen en ach en och, och ja de geur van wegterend verdriet compost van gevoelens om morgen, niet nog vandaag, voeding te zijn voor nieuw leven in mijn brein dan zal er...
door Hugo Vos | sep 17, 2019
ik at het nieuws als mijn ontbijt en douwde en passent een boterham naar binnen zo werd mijn brood belegd met zelfmoordterrorisme gezinsdrama’s en hongersnood ik roerde klimaatverandering bombardementen en bootvluchtelingen door mijn koffie die mij bitter smaakte dag...
