gewoon

gewoon

de mens filosofeert wat af over de zin van het bestaan waartoe, waarom en sinds wanneer en ook waarheen we gaan terwijl wij druk zijn met de rede (we maken kleine dingen groot) gaan gewoon in ’t mezennest negen ongeboren mezen...

zingeving

we laten ons maar zelden zien in ondergoed en dat soort zaken die dunne grens met de verpakking en de onverbloemde naakte waarheid pas als de paringsdans haar aanvang neemt geven we hier iets van prijs, heel langzaam gaat de buitenste verpakking uit,  en onthult zich...

alles en niets

oh wereld jij samenhang  van alles ik doorgrond nog geen ietsiepietse sikkepit van jou ik denk dat ik denk en ik weet  dat ik niet weet wat denken is ik voel dat ik de wereld ben maar ik ben niets vergeleken  bij jou oh wereld jij samenhang ...