door Hugo Vos | apr 7, 2021
toe te geven wat je ontkende omdat je het niet wilde de schaamte die je ontweek door niet te kijken de pijn die je verstopte achter je eigen rug het verdriet dat je voorkwam door niet te huilen daaraan toe te geven blijkt wonderbaarlijk een...
door Hugo Vos | apr 6, 2021
daar stond de mens opeens op aarde de hoge paradijsdeuren achter hen vielen zacht maar resoluut in ’t slot ‘klik…’ een kille bries woei over het landschap het uithangbord met ‘Paradijs’ wiegde zachtjes heen en weer ‘ieiep… ieiep…’ Adam rilde, reikte met zijn hand uit...
door Hugo Vos | apr 5, 2021
het overkomt me steeds de liefde en het is waar ik voor koos het blijft vaak eventjes de liefde en het is er al zo’n poos het is hoopgevend de liefde en oh zo hopeloos het maakt me blij de liefde en even vaak zo boos het is reusachtig de liefde en tegelijkertijd zo...
door Hugo Vos | apr 4, 2021
we kaderen onze kinderen in zodat ze goed op ons gaan lijken maar of dat nou zo verstandig is dat zal maar moeten blijken met klonen van gedachtengoed gebaande paden en ideeën remmen we de vrije vleugelslag en houden we het kind beneeën doe niet ‘te dit’ en minder...
door Hugo Vos | apr 3, 2021
mijn vader is slechts gedeeltelijk zíjn vader ik ben daar dan weer een verdunning van mijn zoons zijn een verdunning van die verdunning en hun kinderen zullen weer verdunder zijn dit gaat al eeuwen voort en zal nog even duren twee vragen: hoe zuiver was nummer één en...
