beeldhouwers zijn we

we gutsen  en we schaven  we beitelen  en schuren  we kerven  en we snijden  onze ego’s overeind      we boenen  en we wrijven  we slijpen  en we poetsen  we polijsten  steeds die ego’s maar weer glimmend    maar we zijn  toch diamanten  die ongeslepen  al zo zuiver...

facetogen

we stonden stil vandaag bij wat we zagen een man of twaalf een foto was het waar we naar keken we waren een insect met meer dan twintig ogen en al die ogen zagen iets wat anderen heel anders zagen we spraken met elkaar keken door elkanders ogen en zagen hoe het beeld...

beeld

het lukt me niet de schijn op te houden de mensen lezen mij zoals ik ben met al mijn hoogte- en mijn dieptepunten niets anders dan ik mijzelf ook ken ik doe dit al mijn hele leven verspreidde steeds een eerlijk beeld och had ik toen maar mooiere plaatjes kunnen delen...

Liefdesbeeld

dan zie ik haar haar spiegelogen haar zoenenmond ik zie haar  met mijn ogen dicht er stroomt geluk naar binnen dan breekt dat beeld in duizend stukken alsof er zout valt in mijn wond ligt ze eindelijk aan mijn voeten  is het in scherven van geluk kan ik weer...

Knappe man

de lenzen in de camera die op mijn nek is vastgegroeid leggen zoveel beelden vast schijnbaar onvermoeid de data gaat naar het geheugen en is direct gearchiveerd als ik weer een plaatje nodig heb gaat dat maar zelden echt verkeerd toch weet ik van de meeste beelden...