van waarde

je spullen hebben jouw waarde zolang jij ze maar bezit het lepeltje van oma de zelfgebreide sjaal dat porseleinen olifantje die foto met die vis het zachte borsteltje mooi he? hoe je je hechten kunt aan spullen? als je dood bent wordt het...

erfenis

ik ben mijn eigen vader hoe wonderlijk is dat in hoe ik loop,  in hoe ik zit in hoe ik knars met mijn gebit in hoe ik kijk in hoe ik kuch in hoe ik praat  in hoe ik zucht in hoe ik vloek in hoe ik scheet in hoe ik lach in hoe ik eet dezelfde blik hetzelfde haar ik ben...

stilstaand beeld

dan tref je in de gootsteen nog wat losse korrels rijst en anderhalf preiringetje aan de koekenpan staat vettig leeg op het fornuis de houten lepel reikt nog uit de wc bril ligt omlaag vlekjes op de rand binnenin een vergeten streepje een flintertje papier waaiert weg...

erfenis

de dood trekt sporen  door ontgonnen land voren van pijn en onvermogen ze ploegt verlies  en wanhoop om legt akkers van gemis wijd open waar zichtbaar wordt wat altijd was maar ondergronds was blijven steken wat liefde heet of pijnlijk stak blijft achter bij wie het...

winters warm

het witte koud bejoeg ooit deze aarde  sloeg vlaag na vlaag in je gezicht toen had je nog je ogen dicht en zag je niet hoe het ontaardde dat ook jij het was die het klimaat verzwaarde ook jij bracht haar uit evenwicht wat doe je, nu ieder weet waar het aan ligt...