door Hugo Vos | okt 10, 2021
’t was pas in de laatste eeuwen dat het de mensen niets kon schelen en men maling kreeg aan de natuur met wie ze de aarde moesten delen ze rukten het de longen uit door de oerwouden te kappen tot ze na een eeuw of wat zelf naar zuurstof moesten happen ze dempten zeeën...
door Hugo Vos | sep 19, 2021
we konden naar de bomen kijken en zeggen: ‘dat is de natuur’ genieten van hun kleurenpracht in het verstilde najaarsuur we konden naar de herten luisteren en zeggen: ‘hoor toch die natuur’ ons verbazen om die paringsroep in het vroege avonduur we konden naar de...
door Hugo Vos | jul 4, 2021
toen we op de prairie woonden als oernomaden bij elkaar likten we machteloos onze wonden na confrontaties met gevaar duizenden jaren ver voor Christus en daarna ook eeuw na eeuw bestreden we met zelfgemaakte wapens menig tijger, beer of leeuw er kwamen zwaarden en...
door Hugo Vos | mei 19, 2021
twee meerkoetjes de één op ’t nest de ander zwemt voert voedsel aan en bouwmateriaal de nestzitter die pakt het aan siert haar woning nog wat op of smult een tijdje hoe wonderbaar die samenwerking en wij de mensensoort die dieren doodt uit tijdverdrijf en uit...
door Hugo Vos | mei 5, 2021
dan kijk ik naar zo’n mezenkopje daar lijkt zoveel in om te gaan als hij daar met dat kleine wormpje weer aan mijn mezenkastje hangt daar binnen zit zijn kroost hij vliegt maar af en aan onvermoeibaar is hij bezig omdat men dat van hem verlangt wat denkt zo’n...
