door Hugo Vos | nov 10, 2022
ik heb een erfenis ontvangen van het kleine kind dat vol verlangen diep binnen mij zijn bedding vindt en onbevangen leven wil dat zo afhankelijk is van anderen die al al dan niet zijn noden zien of niet altijd ontvankelijk zijn voor alle kreten die hij stoot en stiet...
door Hugo Vos | sep 18, 2022
we leven in een notendop daar creëren we de wereld zetten ons er midden in en zijn zo onze eigen god in de gedachtenkronkels draait alles om die ene dat zijn wij, wie anders ons schedeltje op slot totdat de vragen komen wie we zijn, waarom, waartoe dan willen we...
door Hugo Vos | nov 7, 2020
de bemanning die mijn schip bestuurt het hart mijn kapitein mijn brein de eerste stuurman en mijn organen de matrozen ze waren er toen ik het kocht ik heb ze zelf niet gekozen het schip, gedoopt tegen mijn zin voer door talloos zware stormen de bemanning houdt...
door Hugo Vos | jun 29, 2019
Jacobus wou zo graag naar zee Pa die wou er niet van horen Maar ondanks dat ging hij toch mee Een zeeman was geboren Hij schrobde hier, hij schrobde daar Hij schrobde alle boorden En midden op de oceaan Dacht hij aan vaders woorden: refr. De wereld bezeilen Dat wordt...
