door Hugo Vos | feb 14, 2020
wat waren we ooit valentijn een tafeltje voor twee stoelpoten die elkaar eenvoudig raakten we zaten bij het raam de zon scheen we gingen samen wonen de tafel, groter schoof de stoelen ietwat uit elkaar we deden het keukenraam open een briesje door het horrengaas ons...
door Hugo Vos | feb 3, 2020
het was a small step voor de mens die hem plaatste maar a giant leap voor de mens die hem kreeg die voetstap op de ziel een indruk op een donkere plek wachtend in die enorme leegte zelfs de dood die kwam er...
door Hugo Vos | jan 31, 2020
de dood trekt sporen door ontgonnen land voren van pijn en onvermogen ze ploegt verlies en wanhoop om legt akkers van gemis wijd open waar zichtbaar wordt wat altijd was maar ondergronds was blijven steken wat liefde heet of pijnlijk stak blijft achter bij wie het...
door Hugo Vos | dec 29, 2019
Als kind kreeg ik wat sterretjes “Koud vuur”, zeiden ze “Dus ongevaarlijk.” Tot het een een zwarte streep trok op mijn hand en het tapijt Als puber kreeg ik de liefde. “Innerlijk vuur”, zeiden ze “Dus ongevaarlijk.” Tot het een zwarte streep trok op mijn hart en op...
door Hugo Vos | dec 10, 2019
vertrouw op God zeiden mijn ouders daar had ik al gauw geen vertrouwen in omdat hij er voor mij toen al niks van bakte vertrouw op ons zeiden mijn vriendjes ik hoor nog hun lachen om de vernederingen die ik door hun toedoen naïevelijk onderging vertrouw op de bevelen...
