door Hugo Vos | mrt 20, 2021
’t was niet eenvoudig om hem aan te raken fysiek niet en zeker niet diep emotioneel hij was door het leven al te diep geraakt nog meer gevoeligheid was hem teveel dat schepte natuurlijk een verwijdering tussen zijn gepijnigd hart en dat van mij dat open stond en naar...
door Hugo Vos | jan 30, 2021
toen mijn moeder stervend was een lang proces zat daar mijn vader witte gangen witte jassen de kuipstoelen op een lange rij en hij in mij zat mij iets erg hoog in mijn proces natuurlijk ook mijn moeder witte gangen witte jassen mijn scheiding moest toch ook verteld...
door Hugo Vos | dec 20, 2020
moge mijn ouder worden zo langzaam gaan dat ik het zelf niet merk dat mijn geest blijft dansen het kind nog speelt in mij mijn lichaam voort wil gaan en ik niet voel dat ik al schuifel nog niet besef dat ik vergeet en pas die allerlaatste nacht als ik vermoeid onder...
door Hugo Vos | dec 14, 2020
de oude schrijver legt zich neer naast zijn lege pen blaast zijn laatste letters uit nu vloeit er niks meer op papier geen inkt geen inspiratie slechts een woordeloze vlakte vol diepe barsten in de verstofte grond van zijn letterlijk...
door Hugo Vos | aug 26, 2020
mocht ik onverwacht aan gort gereden op een N-weg sterven plaats geen gedenksteen ook geen bloemstuk in de bermen bouw geen monument achter de vangrail kerf mijn naam niet plaats geen foto in dat gat waar eerst nog boombast zat laat mijn afscheid kort en scherp zijn...
