door Hugo Vos | mrt 19, 2022
ik zag hem liggen op de straatbewust geveld door mensenhandenhij zal wel ziek geworden zijn of zoen dus vroegtijdig moeten stranden‘niet te redden en gevaarlijk’zo bestempelt men zijn loten met grote kettingzagenzaagt men dan zo’n boom kapotach ik heb er geen verstand...
door Hugo Vos | okt 30, 2021
ooit heb ik zijn kist gesloten en dacht daarmee ik sluit het boek maar het leven was zijn schouwtoneel dat was me eventjes ontschoten ik sloot niks af integendeel ik opende het doek
door Hugo Vos | sep 14, 2021
de prenten aan mijn muur ze zijn dan weggehaald maar wat is blijven hangen zijn hun geesten van weleer geen mooie plaatjes meer maar slechts de bleke kaders indringend zichtbaar nog op rauhfaser behang de rest is, ben ik bang door de jaren heen van kleur verschoten...
door Hugo Vos | sep 9, 2021
ik ga ooit dood dat weet ik wel wanneer dat is blijft altijd gissen maar pijnlijker is het besef dat ik mezelf niet zal missen
door Hugo Vos | sep 7, 2021
bij de conceptie zo minuscuul bij de geboorte al zo groot dan moet het nog beginnen de kleuterschool: ‘wat ben je gróót’ de lagere: ‘je wordt al gróót’ de middelbare: ‘ja… nou ben je gróót’ het afstuderen: ‘ze worden gróót’ en dan uit huis: ‘tja, ze zijn gróót’ dan...
