door Hugo Vos | jul 1, 2019
ik leef niet dat is mijn makke het lukt niet echt mijn energie te pakken ik leef niet er valt zoveel te halen ik laat het meeste liggen balen eigenlijk doe ik wat ze van me vragen en vul ik braaf van 8 tot 11 mijn dagen en daarom… leef ik niet ik lig eigenlijk al...
door Hugo Vos | jul 1, 2019
(Op de wijze van zilv’ren draden tussen t goud) ‘k Lig wat bleek tussen de dekens ‘k Staar verhit naar het plafond ’t Voelt alsof ik zo kan breken `k Wou dat ik nog praten kon Heel mijn lijf voelt als een vloertapijt Uitgeleefd en vol met mijt Waarom God toen u de...
door Hugo Vos | jun 30, 2019
hij haalt het bloed onder mijn nagels vandaan (en brengt het net zo hard weer terug) hij slaat (en toch is hij vol liefde) mijn hart klopt altijd (zo niet, dan zat ik hier toch niet?) soms zit hij op slot (maar meestal staat hij open) mijn hart is groot voor anderen...
door Hugo Vos | jun 29, 2019
als ik de spiegel in de ogen kijk zie ik mijzelf zoals de anderen mij zien ik zie iemand op wie ik lijk van buiten dan, van binnen niet misschien is dat beeld net als mijn stem ik hoor hem wel maar dan vervormd en bovendien heb ik nooit echt goed naar mijzelf...
door Hugo Vos | jun 29, 2019
Jacobus wou zo graag naar zee Pa die wou er niet van horen Maar ondanks dat ging hij toch mee Een zeeman was geboren Hij schrobde hier, hij schrobde daar Hij schrobde alle boorden En midden op de oceaan Dacht hij aan vaders woorden: refr. De wereld bezeilen Dat wordt...
